پيش از هر چيز از امير قلعه نويى بابت نوشتن اين گزارش عذرخواهى مى كنيم، چرا كه قرارمان اين بود كه دوستانه صحبت كنيم و آقاى سرمربى هم در فضايى دوستانه با ما وارد بحث شود. حق طبيعى امير قلعه نويى است كه از دست ما دلخور شود اما در شرايط فعلى باز شدن بعضى بحث و جدل ها مى تواند به او كمك كند تا در فضايى بهتر به ارزيابى عملكرد خود بپردازد.
بعد از ۳-۲ بوق ممتد، گوشى را جواب مى دهد و با اين جمله مواجه مى شود:«آقاى قلعه نويى سلام... فلانى هستم از ايران ورزشى! چرا در برنامه جمعه شب شركت كرديد و آن حرف ها را در باره صفايى فراهانى زديد؟ چرا با مجرى برنامه كه فرق ۲-۵-۳ و ۱-۳-۲-۴ كره را نمى فهمد، بحث مى كنيد و در مورد تعويض ها و استفاده از نفرات توضيح مى دهيد؟»
امير قلعه نويى پوزخندى مى زند و جواب ما را اينگونه مى دهد:«چه كار مى كردم؛ حالا كه تيم ملى شكست خورده، فرار مى كردم و مقابل مردم ظاهر نمى شدم و به سؤالات جواب نمى دادم؟ شما مى گوييد كه چرا جواب صفايى فراهانى را دادم و من خدمت شما عرض مى كنم. آقاى صفايى در تمام اين مدت عليه بنده مصاحبه كرده و گفته كه آنهايى كه قلعه نويى را انتخاب كردند پاسخگو باشند؛ خود شما اگر دو بار زنگ بزنيد و امير قلعه نويى جواب تلفن را ندهد، ناراحت مى شويد و از روى عصبانيت عليه او مطلب مى نويسيد. حالا شما توقع داريد كه جواب صفايى را ندهم؟ آقاى صفايى مى خواهد جناح خاصى را بكوبد، امير قلعه نويى را سيبل مى كند و هدف قرار مى دهد. من كه چيز بدى نگفتم. توهين هم نكردم و فقط گفتم كه آنهايى كه صفايى را انتخاب كردند، به فوتبال لطمه زدند. شما از بعضى از روابط خبر نداريد. زمانى كه تيم ملى به جام جهانى رفت، صفايى فراهانى عضو هيأت رييسه فدراسيون بود و با آقاى مصطفوى نان و نمك خورده بود اما اجازه نداد كه مصطفوى به جام جهانى برود.
در ضمن من فقط گفتم كه تيم آقاى صفايى با آن همه امكانات و حمايت هاى دولت به مسابقات ۲۰۰۰ لبنان رفت و در همين مرحله به كره باخت و حذف شد اما تيم ما خوب بازى كرد و موقعيت هاى فراوانى داشت كه گل نكرد و در ضربات پنالتى باخت و حذف شد. چقدر صبر كنم و چقدر دندان روى جگر بگذارم و سكوت كنم؟ اگر به قيمت ۱۰ سال خانه نشين شدنم هم تمام شود، حرف حقيقت را مى زنم و برايم مهم نيست كه طرف حسابم صفايى باشد يا هر آدم ديگرى. مشكل من اينجا بود كه در دامن كميته انتقالى نرفتم و الكى خودم را به جناح آنها نچسباندم. كجاى اين حرف من اشتباه است كه آقاى صفايى فراهانى براى افتتاحيه بازيها به تايلند آمد اما به تيم ملى كشورش سر نزد تا ببيند مشكلى دارد يا نه؟»
امير قلعه نويى حرف مى زند و ما ساكت و آرام به حرف هاى او گوش مى كنيم. در بعضى از موارد با او هم عقيده هستيم و در بسيارى از موارد وسط حرف او مى پريم و مخالفت خود را اعلام مى كنيم. اينكه صفايى فراهانى به مالزى نرفته و به تيم ملى سر نزده درست؛ اينكه قلعه نويى از مصاحبه صفايى فراهانى (آنهايى كه قلعه نويى را انتخاب كردند پاسخگو باشند) ناراحت باشد هم حق طبيعى قلعه نويى است چرا كه صفايى فراهانى حق نداشت اين مسأله را در فضاى مطبوعاتى عنوان كند و به عنوان رييس كميته انتقالى مى توانست قلعه نويى را از كار بركنار كند نه اينكه اينگونه به ترور شخصيتى سرمربى تيم ملى بپردازد اما به هر حال ادبيات امير قلعه نويى در قبال صفايى فراهانى پسنديده نبود و از سرمربى تيم ملى انتظار مى رفت كه با صبر و حوصله بيشترى به انتقادات پاسخ بدهد. امير قلعه نويى در لابه لاى حرف هايش به اوضاع نابسامان فوتبال و سوء مديريت در فدراسيون فوتبال اشاره مى كند كه اين نكته هم از او قابل پذيرش است؛ درست مثل بحث تعويض ها و پنالتى ها و بسيارى از نقدهايى كه از تيم ملى شده است و پايه و اساس منطقى ندارند. در بحث پنالتى ها، اينكه چرا رسول پنالتى زد و فلانى نزد بحث هايى مضحك و خنده دار است، چرا كه اگر پنالتى رسول ۵ سانتيمتر به راست بود، شايد بازى را مى برديم و اگر با اين متر و معيار بخواهيم امير قلعه نويى را نقد كنيم، به خاطر ۵ سانتيمتر قلعه نويى مى تواند بدترين مربى دنيا يا بهترين مربى دنيا شود.
قلعه نويى هم تا حدودى حرف هاى ما را مى پذيرد اما در مورد بحث و جدل با صفايى فراهانى و ادبياتى كه در مورد او به كار گرفته به هيچ وجه انتقاد ما را نمى پذيرد. قلعه نويى در ادامه بحث خود از سابقه اش هم مى گويد:«من نمى توانم از خودم تعريف كنم و اگر اين كار را انجام بدهم، همه مى گويند از خودش تعريف مى كند. من ۱۶ عنوان قهرمانى دارم و فكر مى كنم بعد از على پروين نفر دوم باشم. نمى دانم منصور خان پورحيدرى چقدر قهرمانى دارد اما من بعد از على آقا بيشترين قهرمانى را دارم.
در جام ميلز بازى كرده ام و كاپيتان تيم ملى جوانان و استقلال و حتى در مقطعى كاپيتان تيم ملى هم بوده ام. در دوره بازيگرى و مربيگرى با تيم بزرگى مثل استقلال قهرمان شده ام. ۲ ماه دوره مربيگرى را در باشگاه لوركوزن آلمان گذرانده ام؛ كدام يك از مربيان ايرانى اين سابقه را در كارنامه دارند؟ من نمى خواهم از خودم تعريف كنم. با استقلال قهرمان جام حذفى و ليگ شده ام و على رغم سن و سال كم، مربى تيم ملى شده ام و باخته ام، چرا از مربيان ديگر ايرانى كه از من بزرگتر بوده اند و باخته اند به اندازه من انتقاد نمى شود؟ اين ظلم است و مرا ناراحت مى كند. مشكل من اينجاست كه با مطبوعات رابطه خاصى نداشتم و علاقه مند نبودم كه با بعضى ها رابطه داشته باشم. در مورد صفايى فراهانى هم بايد بگويم كه حرف خاصى نزدم. فقط گفتم كه آنها هم در مسابقات ۲۰۰۰ لبنان در همين مرحله باختند و حذف شدند.»
خلاصه اينكه بحث ما با امير قلعه نويى ادامه پيدا مى كند. به او مى گوييم كه شما آدم صبورى نيستيد و زود از كوره درمى رويد. امروز باخته ايد و اگر از شما انتقاد مى شود، امرى بديهى است. بايد آرام باشيد و به آينده نگاه كنيد كه اين روزها مثل برق و باد مى گذرد و خيلى زود همه فراموش مى كنند كه چه اتفاقى رخ داده است. آنچه از شما به يادگار مى ماند، نوع كلام، رفتار و اخلاق شماست كه جمعه شب به يكباره تغيير كرد. شما باخته ايد و اينكه مسؤوليت شكست را مى پذيريد، نشانه شهامت شماست و بهتر است چيزى نگوييد و قضاوت را به افكار عمومى بسپاريد. افكار عمومى خوب مى فهمد كه تيم ملى بازى تداركاتى مناسب نداشت و مسؤول بازى تداركاتى سرمربى تيم ملى نيست. افكار عمومى خوب مى فهمد كه فدراسيون فوتبال، دبير فدراسيون و رييس كميته انتقالى بايد پاسخگو باشند كه تيم درجه دهم جاماييكا و غنا به تهران مى آيد و...!
امير قلعه نويى در پايان بسيارى از حرف ها را مى پذيرد و بسيارى از حرف ها را هم نمى پذيرد، همانطور كه ما هم بسيارى از حرف ها را پذيرفتيم و در قبال بسيارى از حرف ها از موضع خود كوتاه نيامديم.